خانه نجات ايران

مصاحبه دبیر خانه نجات ایران با روزنامه شهروند

دبیر سازمان مردم نهاد خانه نجات ایران در گفت و گو با خبرنگار روزنامه شهروند، به مشکلات کمک رسانی در زمان بلایا به ویژه کمک های غیرهوشمند تشکل های مردمی اشاره کرد.

حوزه مدیریت بحران یا بهتر بگوییم مدیریت بلایا درکشور، حوزه‌ای مهجور است. حوزه‌ای که سازمان‌ها و متولیان اندکی در آن مشغول بکارند و به راحتی می‌توان گفت به تعداد انگشتان دست سازمان مردم‌‌نهاد در این حوزه فعال است. از این‌رو درطی سالیان متمادی و عضویت ما در کارگروه‌های داوطلب محور، همیشه هفت- هشت ان‌جی او بیشتر حضور نداشته و فعال نبودند. اما نکته مهم در فعالیت این سازمان‌ها، همواره این بوده است که در اکثر مواقع منتظر بلایا بوده‌ایم و بسیار کم درحوزه پیشگیری و قبل از بحران گام برداشته‌ایم. اما نکته منفی هم در این حوزه وجود دارد و آن این است که بسیاری از این کمک‌ها به صورت هوشمند انجام نمی‌گیرد و از این‌رو ازجمله دغدغه‌های ما این است که تشکل‌های مردمی در زمان بلایا حساب شده کمک نمی‌کنند. برای مثال پس از زلزله ورزقان، تعداد بسیاری خودرو به سمت منطقه حرکت کرد که کمک کند اما چون سارقین و افراد خلافکار هم عموما در این زمان حرکت می‌کنند، این افراد با یکدیگر قاطی شده و تفکیک آنها از هم دشوار بود و هوشمندی بسیاری می‌طلبید. به همین دلیل هم یکی از اهداف اصلی در این زمان باید این باشد که آگاهی‌رسانی به باقی انجمن‌ها صورت گیرد تا به صورت هوشمند و متمرکز کمک‌ها انجام شود. مطلب دیگر این است که بلایا فازهای گوناگونی دارند. فازهای چهارگانه آمادگی، مقابله، پیشگیری و توانمندسازی یا بازسازی ازجمله آنهاست. همه این فازها شرایط زمانی دارند و قبل، حین و بعد از بلا باید مورد توجه قرار گیرند. تعدادی از ان‌جی‌اوها می‌توانند درحوزه پیشگیری کار کنند، تعدادی درحوزه بازتوانی بعد از بلایا. همین‌ها می‌توانند درحین حادثه هم وارد عمل شوند و از این‌رو اگر به نیازها توجه کنیم، با این واقعیت روبه‌رو می‌شویم که با کمبود سازمان‌های مردم‌نهاد دراین حوزه مواجهیم. شاید دلیل این امر را هم بتوان در این نکته جست که مردم به چیزهایی که لمس می‌کنند و می‌بینند، توجه بیشتری می‌کنند و چون بلایا تا پیش از وقوع‌شان دیده نمی‌شوند، کمتر مورد توجه مردم قرار دارند. مردم باید میزان و سطح آگاهی‌شان را بالا برند و دراین میان اطلاع‌رسانی شرط بزرگی است. از این‌رو انجمن ما طی چند‌سال گذشته با سازمان پیشگیری و مدیریت بحران، شهرداری و سایر سازمان‌های ذیربط همکاری داشته است. در بهمن‌ماه ‌سال ١٣٩٢، نخستین و تنها مانور کاملا مردمی را اجرا کردیم که بدون حضور سازمان‌ها و متولیان دولتی بود. طرح‌هایی را نیز در این سال‌ها داشته‌ایم و سعی کردیم تا آنها را به بهترین نحو عملیاتی کنیم. یکی از آن طرح‌ها، طرحی است تحت عنوان «کوله نجات». این کوله تمامی امکاناتی که پس از بحران به آن نیاز است را همراه دارد و هر خانواده باید چنین کوله‌ای را به همراه داشته باشد. ما زمانی به دلیل گرانی مجبور شدیم تا خودمان آن را تولید کنیم و البته درکار پخش وارد نشدیم و صرفا درحوزه فرهنگ‌سازی وارد شدیم. همچنین در برخی مواقع وارد کار عملیاتی شدیم. به این ترتیب که افراد توانمند و جوان را انتخاب کرده و تیم عملیاتی از آنها ساختیم که اگر برای استان‌های دیگر اتفاقی افتاد، با تیم‌مان به محل برویم. سازمان مدیریت بحران کشور، کارگروه سازمان‌های مردمی دارد در تهران هم استانداری کارگروهی با این عنوان دارد و سازمان مدیریت بحران شهر تهران هم به همین ترتیب است و سعی کردیم تا با تمامی آنها تعامل سازنده داشته باشیم. همچنین در شورای شهر هم ستادی وجود دارد با عنوان ستاد حمایت و توان‌افزایی سازمان‌های مردم‌نهاد و کارگروهی در آن هست تحت عنوان ایمنی و مدیریت بحران که تمامی این سازمان‌ها و کارگروه‌ها جلساتی را به صورت دوره‌ای برگزار می‌کنند. اما در نگاه کلان اگر بخواهیم عملکرد آنها را رصد کنیم، باید بگوییم که کارشان نتیجه‌ای که باید و شاید را نداشته است. اما درنهایت دنیا به سمت جهانی‌شدن در حرکت است و حداقل کار این است که ٥ تا ٦‌هزارنفر عضوی که در انجمن ما هستند یا افرادی که در سایر انجمن‌ها عضوند، کمتر اشتباه می‌کنند یا اشتباهات دیگران را مرتکب نمی‌شوند. طی نظرسنجی که داشتیم درحدود ٢٠‌درصد افراد عضو، این کوله را آماده کرده‌اند و ما باید این تعداد را رفته‌رفته افزایش دهیم. درنهایت اما باید گفت شاید این فعالیت‌ها آنچنان که باید نتیجه‌ای در برنداشته‌اند اما اعتقادمان براین است که حرکت‌ها ناگهان می‌توانند اپیدمی شوند و اگر سهل‌الوصول باشند، خیلی زود می‌توانند فراگیر شوند. چیزی که از حلقه‌های مردمی آغاز می‌شود، خیلی مهم‌تر است و این درحالی است که سازمان‌ها یا تلویزیون هرگز در این زمینه‌ها آنطور که باید و شاید موفق نبوده‌اند و همیشه تلویزیون با این بهانه که رعب و وحشت در کشور افزایش می‌یابد، در راستای فرهنگ‌سازی درحوزه بحران‌ها آنطور که لازم است، وارد نشده است. از این‌رو انجمن‌هایی چون ما هرچند تعداد کمی دارند و بسیاری از افراد با آنها آشنایی ندارند، اما تلاش‌شان ایجاد شناخت مردم از آنها و بحران است تا هنگام بلایا بتوانند تا آن‌جا که ممکن است از خود محافظت کنند و این کار جز با آموزش، فرهنگ‌سازی و شناخت ممکن نخواهد بود.

بازدید 1014 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.




ایمن شده توسط وب سایت جومینا