خانه نجات ايران

مصاحبه دبیر خانه نجات ایران با روزنامه عصر تعادل

راهکاری برای برگزاری حج امسال در محله ها و شهرها:

احمد بختیاری/ فعال مدنی- حج سفری معنوی است که تمام مسلمانان آرزو دارند روزی این سفر را تجربه کنند، هرچند متاسفانه افراد زیادی را می‌شناسیم که به کرات سفر حج را رفته و بر تأکیدات احادیث و روایات نیز توجهی نداشته‌اند. این سفر هیچ‌گاه بی‌مشکل نبود و گاها پیش آمده که به دلیل شرایط خود فرد یا دلایل سیاسی و.... این سفر به تعویق افتاده یا ملغی شده است.

 

امسال نیز ما به دلایلی سفر حج را نخواهیم داشت؛ شاید این فرصتی باشد برای این‌که ما استثنائا امسال حج را در شهر و محله خود بجا بیاوریم! حجی که می‌تواند پرداختن به امور خیریه باشد! کاری که هم شریعت و هم عرف آن را پسندیده و بر آن تأکید دارند. حجاج امسال می‌توانند در یک حرکت سازماندهی‌شده به موسسات و خیریه‌ها و آدم‌هایی که نیازمند هستند، کمک کنند؛ موسساتی که بیماری‌های خاص، کودکان کار، زنان بدسرپرست و بی‌سرپرست و... را پوشش می‌دهند. حج امسال حتی می‌تواند کمک به ازدواج زوج‌هایی باشد که مشکل نقدینگی دارند. حج امسال می‌تواند بین افراد فامیل برپا شود و کسانی که قرار بوده امسال در مکه به خدای خود نزدیک شوند و شرط بندگی را بجا بیاورند، مشکلی از افراد فامیل خود را حل کنند. شاید همه این امور که از آنها نام بردیم و حج امسال، بهانه‌ای است تا بیشتر به آنها بیندیشیم مصداق مصرعی باشد که می‌گوید: «کعبه سنگی است که ره گم نشود».
درواقع خانه خدا نشانه‌ای است تا افراد دور هم جمع شوند و با هم در ارتباط باشند؛ رسیدن به خود و خداشناسی. واقعیت این است که هدف از حج رفتن، رسیدن به اصل آفرینش یعنی انسان بودن و به کمال رسیدن است و در شرایط فعلی باید به این اندیشید که این سفر تنها وسیله‌ای است برای اندیشیدن به خود، خدا و هدف از بودن‌مان. متاسفانه یکی از کاستی‌هایی که امروزه با آن روبه‌رو هستیم این است که با توصیه‌های فراوانی که در زمینه امور خیر شده هنوز این فرهنگ میان ما غریب است و جایگاه خود را نیافته! شاید این واقعیت تلخ باشد ولی باید به آن اذعان داشت که ما دچار نوعی خودخواهی شده‌ایم؛ خودخواهی که در هر شرایطی ما را در اولویت و دیگران را در رده‌های بعدی قرار می‌دهد! در حقیقت هر یک از ما زمانی که در معرض اتفاقی قرار می‌گیریم خود را مستثنا می‌دانیم. کمی با خودمان روراست باشیم، کدام یک از ما حاضر است در یک اتفاق یا رویداد حاضر باشد صدتومان زیان کند تا بتواند از ضرر هزارتومانی فرد دیگری جلوگیری کند؟! تمثیلی نیز دراین‌باره داریم که تلخ است ولی گاها رنگ واقعیت به خود می‌گیرد. به فردی می‌گویند هرچه از خدا بخواهی دو برابرش را به همسایه‌ات می‌دهد. خدا از من یک دست و یک پا و یک چشم بگیرد، چون در مقابلش از هرکدام اینها دو تا از همسایه‌ام می‌گیرد، چون من چشم ندارم او بیشتر از من داشته باشد! ما این خودخواهی را در جامعه و بین افراد شاهدیم و شاید کم باشد اما وجود دارد؛ تا زمانی که این رویه وجود دارد مطمئنا توصیه‌هایی که ما را سفارش به نوع‌دوستی می‌کنند، اجرایی نمی‌شوند. خیلی از مواقع پیش آمده که ما مبلغی را در حساب‌مان داریم اما حاضر نیستیم به کسی کمک کنیم و توجیح‌مان این است که«اگر اتفاقی برای خودم بیفتد چه»؟! تا زمانی که این دیدگاه وجود دارد هیچ‌گاه ازخودگذشتگی شکل نمی‌گیرد. ریشه این خودخواهی به درازای تاریخ است و آدمی از همان ابتدا خودخواهی، قدرت‌طلبی، و مال‌طلبی را داشته اما فراموش کرده که همه اینها وسیله‌ای هستند برای آزمایش او و رسیدنش به کمال و به مرور این امور از وسیله به اصل تغییر شکل داده‌اند. مشکل دیگر ما این است چون برنامه‌ای برای کمک‌کردن نداریم، بیشتر اوقات آمادگی انجام آن را نداریم! و زمانی که کسی از ما کمک می‌خواهد باید حساب‌وکتاب کنیم ببینیم می‌توانیم یا به معنای واقعی به نفع‌مان است یا نه! البته کسی که خود را برای سفر حج آماده کرده از این مرحله گذر داشته و حس نوع‌دوستی در او بیشتر است و در شرایط فعلی به‌طورحتم آنها آمادگی این را دارند که دیگران و مشکلات آنها را ببینند و به صورت دسته‌جمعی کار بزرگ خیری را به سرانجام برسانند یا به صورت انفرادی، تک‌تک کارهای خیر کوچک را انجام بدهند. یکی دیگر از کوتاهی‌هایی که داشته‌ایم این است که از کارگروهی باز مانده و قدرت آن را نادیده گرفته‌ایم. شاید فردی به تنهایی نتواند مشکلی را حل کند ولی بی‌شک تعدادی با دست‌به‌دست هم دادن می‌توانند برای مشکلات بزرگ هم راه‌حل پیدا کنند. اگر روزی به جایی برسیم که قدرت کار گروهی دیده شود و از خودخواهی‌ها بگذریم، می‌توانیم یقین حاصل کنیم که گام‌های بزرگی برداشته می‌شود. پیشنهاد من به حجاج امسال این است که هرکدام عضو موسسه‌ای اجتماعی شوند و امسال حاجی بودن را این‌گونه تجربه کنند. البته این احتمال وجود دارد که عده‌ای از حجاج با فعالیت‌های اجتماعی و نحوه عملکرد آنها آشنا نباشند و این آشنایی نیاز به تبلیغات دارد. تبلیغاتی که به دلیل نداشتن متولی نمی‌تواند اجرایی شود. از آن‌جایی که وزارت کشور، ناجا، وزارت ارشاد و وزارت ورزش و جوانان مسئولیت دادن مجوز به موسسات خیریه را به عهده دارند در نتیجه حیطه مجوز و متولیان امر گسترش یافته و نتیجه چیزی است که شاهدیم. شاید وزارت کشور بتواند در رأس متولیان این امر قرار گیرد و حتی می‌توان کمپینی در این زمینه راه انداخت و این آگاهی را به جامعه تزریق کرد که فعالیت‌های اجتماعی و دستگیری از دیگران کم از حج ندارد!

 


 

بازدید 657 بار

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.




ایمن شده توسط وب سایت جومینا